“Werken aan zelfvertrouwen en een positief zelfbeeld”

Nabila Fadil

“Het klinkt wat vreemd, maar voor mijn vrienden en voor mezelf was het een verrassing toen ik voor het onderwijs koos. Toen ik de middelbare school verliet, was er geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om leerkracht te worden. Ik heb eerst de studies vertaler-tolk en daarna de studies ‘office manager’ aangevat, maar dat bleken niet de juiste keuzes te zijn. Ik ben toen enkele maanden gaan werken, maar ook dat viel snel tegen. Ik miste een uitdaging. En dan kwam het idee om de lerarenopleiding te volgen. Ik ben altijd graag met kinderen omgegaan en ik ben goed in dingen uitleggen. Het lag dus eigenlijk voor de hand om in het onderwijs te stappen, maar ik had er een omweg voor nodig.

Ik sta voor de klas in het derde leerjaar in Het Plantijntje in Borgerhout. Hier kan ik mijn creativiteit en mijn fantasie kwijt. Je moet als leerkracht erg flexibel zijn, diverse werkvormen combineren en telkens nieuwe manieren vinden om de kinderen te boeien. Sommige kinderen hebben specifieke noden, waar je als leerkracht op in moet spelen. En naast het louter lesgeven is er natuurlijk nog veel meer: leren omgaan met elkaar, leren conflicten oplossen,… Ja, er komt veel creativiteit aan te pas!

Creativiteit vind ik een belangrijke waarde om mee te geven. Elk kind is creatief op zijn eigen manier, ik wil ze de kans geven om de creativiteit in zichzelf te ontdekken. Creativiteit geeft een meerwaarde. Dit jaar hebben we een mooi project kunnen doen naar aanleiding van het 300-jarig bestaan van de reuzen in Borgerhout. Samen met de kleuterschool en de middelbare school hebben we hier met Het Plantijntje aan deelgenomen. Mijn klasje was de ambassadeursklas. Dat betekende dat ik de eindverantwoordelijkheid kreeg, maar ook dat we uitgenodigd werden op feestjes, zoals in de Roma om de verjaardag van de reuzen te vieren, samen met Kapitein Winnokio en andere gasten. Heel plezant was dat!

Andere waarden waar ik belang aan hecht zijn respect en het uitpraten van conflicten. Als er een conflict is, moet elk zijn verhaal kunnen vertellen, los van de schuldvraag. Dat wordt het ‘no-blame’ systeem genoemd. Belangrijker dan de schuldvraag is het reflecteren over het eigen gedrag. En aan het eind moet iemand sorry kunnen zeggen. Een oprecht sorry, welteverstaan. Zeggen wat hen spijt: ‘sorry dat ik jou heb geduwd’. Waarna een handdruk of een knuffel volgt. En dat werkt!

Wat ik mezelf als belangrijkste doel stel, is de kinderen in zichzelf te laten geloven. Ik hamer daar telkens opnieuw op: juf gelooft in jou, je kunt het, geloof in jezelf. Ik ben zelf van Marokkaanse afkomst. Mijn ouders zijn naar België komen en hebben keihard gewerkt. Mijn vader werkte in de steenkoolmijnen tot ze sloten. Daarna verhuisde hij naar Antwerpen en werkte hij tot zijn pensioen. Mijn moeder werkt nog steeds. Ze zorgden goed voor ons. Maar vaak kregen mijn ouders te horen dat mijn zus, mijn broers en ik beter een lager studieniveau zouden kiezen, dat we eigenlijk niet zo slim waren. Ondertussen is mijn zus professor en ook mijn broers hebben met succes hogere studies beëindigd. Wat ik bedoel: drie talen spreken is op zich geen probleem. Kinderen die niet het Nederlands als moedertaal hebben, hebben gewoon wat meer tijd nodig in hun taalontwikkeling. Maar dat betekent niet dat ze dommer zijn dan andere kinderen. Op het einde van de rit kennen ze meer talen en beheersen ze de talen goed.  Ze moeten wel in zichzelf geloven. Ze moeten zelfzeker worden. Dat is ontzettend belangrijk voor hun zelfbeeld als volwassenen. Geloven in jezelf, daar begint alles mee.”

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s